Италијанскиот фудбалски Моцарт, Андреа Пирло своето искуство го преточи во книга, која сам ја напиша и влезе во алејата на великани со своја книга не плашејќи се да се говори за успесите и неуспесите. Во книгата која излезе неодамна посебно поглавје има за финалниот натпревар во Лигата на Шампиони против Ливерпул 2005 година. Тогаш „росонерите“ имаа предност 3-0, но на крајот „црвените“ се радуваат на трофејот.
– После тој натпревар сериозно размислував да ја прекинам кариерата бидејќи по мечот со Ливерпул во Истанбул немаше смисла да играм уште фудбал. Кога ојдовме во соблекувалните никој ама баш никој не зборуваше, а и неможевме да се движивме стоевме како скаменати – стои во книгата од Пирло.
Емоциите и сеќавањата од тој натпревар сеуште го прогонуваат Пирло и никогаш нема да ги заборави.
– Психички не уништија. Од самиот старт на вториот дел, а ситуацијата стануваше се пострашна во продолжението од натпреварот. По тој меч измисливме нова болест „истанбулски синдром“, а тоа е инсомнија, бес, депресија и чувство на безвредност. Долго време неможев да се погледнам во огледало бидејќи не се чувствував како маж и одеднаш фудбалот од споредна на светот за мене стана континуирано мачење. За тоа што го пропуштивме во Истанбул трабаше целата екипа да се фатиме за раце и да изврши масовно самоубиство со скок од Босфор – сликовито објаснува Пирло во книгата.
Во книгата на Пирло покрај истанбулските спомени место има за „паненка“ пеналот со Англија на ЕП 2012, средбите со Фергусон, за Берлускони и Гатузо и неуспешниот трансфер во Челси.
Мх.П.
